เรื่องของเรื่องคือ...ขี้เกียจ
ทั้งหมดมันเริ่มมาจากโปรเจคที่มันไม่จบไม่สิ้นเสียทีนี่แหละ
โดยเฉพาะอาทิตย์นี้ที่เค้นพลังออกมาจนหยดสุดท้าย จนแทบหลับในตายคาทางด่วน
เหมือนข้างในมันร้องร่ำๆว่า "ไม่ไหวแล้ว"
สัญญากับตัวเองว่างานจะอยู่แต่ที่บริษัทเท่านั้น ไม่เอากลับมาบ้าน
ไม่ว่าจะเอากลับมาคิดหรือเอากลับมาทำ
สุดท้ายก็ต้องหอบมันกลับมาอยู่ดี แถมทำยันเช้าอีกต่างหาก ไม่สำเหนียกถึงวันต่อไปแม้แต่น้อย
....ว่าอาจหลับคารถได้.....
เย็นวันต่อมาโอทีอีกจนดึก
ขึ้นนั่งบนรถได้ก็แทบหลับคาพวงมาลัย
ให้ตายเหอะ---นึกว่าตัวเองผ่านโปรเจคโหดๆมาก็ตั้งเยอะแล้วนะ ทำไมยังเป็นแบบนี้ได้ก็ไม่รู้
หลังจากนั้นร่างกายก็เริ่มประท้วง... เมื่อวานเลยตัดสินใจลามันซะเลยดีกว่า
ขอเวลาชาร์จแบตเตอรี่หน่อย เหมือนไม่ได้ชาร์จมานานแล้ว
เริ่มจากเมื่อเช้าตื่นสิบโมงครึ่ง
ดูอนิเมไปอีกหลายตอน
ออกไปนั่งร้านกาแฟวาดรูปนอกบ้าน (ไปแช่แอร์คนอื่น 
)
ตอนแรกว่าจะเอาโดไปทำต่อ ปรากฏว่าคนเยอะมาก ไม่สามารถงัดหน้าการ์ตูนออกมาเขียนได้
(โอ้ มันยังมีความกระดากอยู่บ้าง)
เลยวาดรูปเล็กๆในสมุด---เวอร์ชั่นไม่มีอะไรต้องปิดบัง<<<นานน๊านนน จะมีสักรูป
ออกมาเป็นรูปนี้
ออกแนวเลือดสาดไปนิด ไม่รู้เป็นผลมาจากความเครียดหรือเปล่า แต่รวมๆก็ชอบอยู่นะ
สองคนนี้เป็นตัวละครของข้าเจ้าเองแหละ เรื่องนี้ตอนแรกเขียนเป็นการ์ตูน ตอนนี้ทำใหม่เป็นนิยาย ไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนแรกเขียนแก้เบื่อตอนสมัยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน
10ปีมาแล้ว โฮกกก 
มันแทบจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปเลยนะเนี่ย
แถมช่วงหลังๆก็เอาไปทำวายซะมันส์ไปเลย นี่ก็หนึ่งในน้อยครั้งที่ออกมาตามเนื้อเรื่องเดิม ฮ่าๆๆ
(ไม่เห็นน่าขำเลย แกนี่ อันตรายขึ้นทุกวัน)
เอาเถอะ ได้วาดรูปแล้วค่อยยังชั่วหน่อย อันที่จริงตั้งเป้าว่าจะให้ได้มากกว่า2รูป มัวแต่เลือกสีให้มันออกมาโทนเดียวกันเลยได้แค่เนี๊ยะ
แต่ก็ยังดีเพราะอาทิตย์ที่แล้วไม่ได้วาดอะไรออกมาเลย นอกจากตัดเส้นน้องโดที่รักไปหน้านึง ผลิตภาพต่ำจริงๆ
เดี๋ยวพร่งนี้เอาใหม่ดีกว่า....
เป็นการชาร์จพลังงานไปในตัวก่อนกลับไปลุยงานอาทิตย์หน้าแล้วกัน เฮ้อออออ....